خداوند مثل نفس می مونه. همیشه هست، بی‌ سر و صدا و مدام...

یک ساعت پیش این همراهی ش تمام قلبمو تسخیر کرد. الان بیشتر از همیشه حس می‌کنم که خدا منو دوس داره. حتی با کلماتم کاری نداره. هر چند به خودش قسم می‌خورم که در اوج عصبانیت و ناراحتی م هم عادت نکردم بد حرف بزنم اما واقعیت ماجرا اینه که خدا با حرف‌های آدم کاری نداره، حتی اگر بوی ناسپاسی بده، خدا با قلب آدم کار داره. خدا تو قلب آدم هاست که احساس آرامش می‌کنه. و من همیشهٔ خدا مواظب قلبم بوده و هستم که هرگز احساس ناآرامی نکنه.... و باز هم خودش را شاهد می‌گیرم که چقدر از نوشتن برای او لذت می‌برم. ما دوستانی هستیم که هر دو در پی آرامش یکدیگریم...