بي دريغي! مثل ِ جنگلاي تن سبز ِ شمال

رو سرانگشتِ توئه هلال ِ ماه ِ دشت ِ لوت

من ُ بيرون مي كِشي از توي باتلاق ِ سكوت

ساده يي! دُرُس مثِ بومياي ساده ي كيش

مث ِ كوچه هاي يزد ُ خونه هاي كاهگليش

تو مثِ جادوي ِ ساز ِ عاشقاي آذري،

نمي ذاري تن بدم به غربت ُ دربه دري

 

همخاك ِ من! همحادثه! چشماي تو يعني: وطن!

از عطر ِ تو شروع مي شن مرزاي سرزمين ِ من!