نزدیک غروب آفتاب است

و  من

صبح را دوست دارم

اگه خيال تو همش باهام نيس

خلوتم و چرا خراب مي‌كنن

چرا راننده تاكسيا هميشه

دوتا كرايه رو حساب مي‌كنن

اگه خيال تو همش باهام نيس

قدم زدن هامو چرا كش مي‌دم

چرا غروبا كه ميرم كافه ماه

ميرم دو تا قهوه سفارش مي‌دم

اين هم يكي ديگه از ترانه هاي كاملا مردانه حامد عسگري كه هر وقت مي‌خونيش باخودت مي‌گي چرا يه خانم نمي‌تونه خودشو به جاي قهرمان قصه قرار بده. به نظرم جنسيت نبايد زياد تو كارها مشخص باشه. البته همه ترانه رو پيدا نكردم.