نمي تونستم ..نمي تونم ... راستش خداحافظي از ميراث خبر برام سخت بود. قدرت تو چشم كسي نگاه كردنو نداشتم... پيدا هم نكردم. بنابراين حرف هامو به دوست ها و همكاران عزيزم اينجا مي زنم.   اولين جايي نبود كه كار مي كردم. اما اولين جايي بود كه بيشترين ها رو بهم داد. ياد گرفتم تا دلتون بخواهد. شاد بودم تا دلم بخواهد ناراحتم بودم . بوديم. بچگي كردم بچگي كرديم.  . شرايطه .... گاهي كم تجربگي.  كم طاقت بودن... اماخب يه جايي كه خيلي خوب مونديم.  اما مونديم. همه مونديم. رفتن منو هم بذارين به پاي خستگي دو سال گذشته ... گاهي بايد رفت مثل الان من.  اما خوبي ، نمي دونم شايد  هم بدي دنيا مطبوعات اينكه  بزرگترين دنياي كوچكي كه وجود دارد . فردا ديگر جاي ديگر باز هم باهيم. 

اگر بخوام بنويس تا فردا صبح بايد بنويسم اما دلم تنگ مي شه حتما براي كل كل كردنا . هر كدوم از بچه ها  يك روزنامه‌ي گويا بود. يه كتاب گويا رون و خوندني . حض مي برم از بحث هايي كه در مي گرفت. لذت مي بردم از كاري كه مي كرديم خب ميراث خبري بودم.

الان كه مي خوام تمومش كنم مي بينم هيچي نگفتم شايد يه وقتي ديگر بازم نوشتم از خاطراتي كه داشتيم اما از همه تون متشکرم از همه تون به خاطر همه چيز.

اما به دو نفر بدهکارم  به خاطر اونچه ازشون ياد گرفتم. خانم زهراحاج‌محمدي بخاطر اونچه بهم ياد دادي و لذتي يه جوري ديگه نوشتن رو بهم چشوندي تا اخر دنيا ازت ممنونم. نه هيچ وقت يادم رفته بود نه هيچ وقت يادم خواهدرفت. با تمام سختگيري هات كه بعضي وقت ها كابوس شبانه‌‌ام  می شدن هميشه از اين در كنار شما بودم كار كردن، نوشتم، خط خوردم و نوشتم تا ياد گرفتم  ممنونم.

اما به يك نفر ديگر به خاطر فراهم آوردن محيط حرفه اي و نگاه و آرزوي كه براي خبرنگاراش داشت بدهكارم. خانم شيخ الاسلام بخاطر همه آنچه يك روز برايمان آرزو كردي اما روزگار نخواست ممنونم.

از همه تون به خاطر همه لحظه ها ممنون. از همه تون چه اونایی که هستید و چه اونایی که رفتند. هرکجا هستید شاد و خرم باشید. پیروزی قرین لحظه هاتون

با احترام و علاقه زهراکشوری

دارم به حرف هاي يك دختر معصوم كه داره تازه وارد باز كار ميشه فكر مي كنم و خاطرات مشتركي برام زنده ميشه. هر دو تقريبا توي يك خانواده معتقد مثل خيلي از خانواده هاي ايراني(يعني نه مذهبي سياسي)، پايبند و در يك چارچوب اخلاقي مشخص به دنيا اومديم. ادامه مطلب