و آن  زن ِ سفید پوش.....

ما همیشه توی متن قصه بودیم خاطراتمون پر ِ از آدم های سفید و سیاه کله گنده... از کله گنده هایی که با نوک انگشت دنیا رو می چرخونن می چرخونن و می....

 همیشه یه دلیل محکم ما رو تو متن قصه قرار می داد... راز بقا... این بود که از بچگی زل زده بودیم به صفحه تلویزیون تا آدم گنده ها خاطره هامون بسازن. پای تلویزیون تو متن قصه بزرگ شدیم. حتی بزرگتر از بزرگترامون. آخه همیشه تو متن قصه بودیم...... یادم رفت می خواستم چی بگم. باید از متن به حاشیه اش بیام. خاطره سیاه  و سفید ازآدم های سفید و سیاه با بزرگ شدنمان که با بزرگ شدنمان هی  عوض  می شدن... خلاصه همین طوری که تو متن قصه بودم چن هفته پیش داشتم یه گزارش درباره اوضاع سیاسی پاکستان و بازگشت بوتو تو مجله همشهری جوان را می خوندیم یا بی نظیر بوتو افتادم. یه زن ِ زیبا ی سفید پوش. این پررنگ ترین خاطره م از گذشته های نه چندان دور پاکستان بود. راستش نمی دونم کی این زن سفید توی مه ذهنم محو شده بود اما زمانی که از تبعید برگشت ناخودآگاه آرزو کردم بی نظیربوتو  قرباتی بعدی این سریال نباشه.  ... فقط به خاطر آن خاطره ی سفید. هرچند نقل برادرکشی او این رنگ سفید را کدر کرده بود اما من تو متن قصه بودم ........ همیشه از سیاست بدم می اومد... هنوزم هم تغییر نکرده... توزندگی کاریم تقریبا اوایلش،  مجبور شدم مدتی تو سرویس  سیاسی یه شبکه بنویسم هر روز اعصاب خورتر از روز قبل می اومدم خونه....  

۰

۰

۰