مجيد اخشابي با سفر زندگي مي كند چون جنس و روح سفر را عاشقانه دوست دارد. او سفر را معلم زندگي مي داند. وقتي آرام و متين از سفر مي گويد شما گاهي خود را در كوير حس مي كنيد و گاهي بر پيچ خم يك جاده شمالي، چشمانتان به ديدن لحظه بكر و پنهان پشت گره اي دل دل مي كند. مجيد اخشابي با آهنگ گمگشته پا به تلويزيون نهاد. پس از آن آهنگ مهتاب او را معروف كرد. او تاكنون دو كاست با نام «گمگشته» و «همراز» را روانه بازار كرده است. با او دقايقي همسفر مي شويم.
اهل سفر هستيد؟
بله
بهترين بهانه شما براي سفر چيست؟
من معمولا خيلي توان اينكه براي سفري برنامه ريزي بكنم را ندارم. معمولا سفرهاي كاري من باعث مي شود اين طعم را بچشم.خيلي خودم فراغت آنچناني ندارم كه براي تعطيلاتي يا اوقاتي خاص به مسافرت بروم. به خاطر اين معمولا سفرهايم در قالب كار هست. هم به نوعي فال است و هم تماشا. هم براي اجراي كنسرت مي رويم و هم سفر را تجربه مي كنيم.
سفر يعني چي؟
سفر يعني تجربه، يعني آنچه كه موجب مي شود ما از محيطي كه براي ما جديد است دريافت داشته باشيم و بتوانيم به تجربياتمان بيفزايم. سفر در درون خودش يك ماهيتي دارد كه ناخودآگاه آدم بر آن شرايط منطبق مي شود. يك وقت خود شما شرايط سفر را طراحي مي كنيد اما يك وقت مي بينيد كه طراحي آن به عهده شما نيست.ولي فكر مي كنم هر سفري در خودش يك شرايط خاصي دارد كه شما بايد خودتان را منطبق بر آن بكنيد و اين تطبيق موجب بدست آوردن تجربه و يك نوع تمرين فشرده زندگي است. چون ماهيچ وقت از يكنواختي تجربه به دست نمي آوريم. آنچه موجب بدست آوردن تجربه مي شود تغيير تنوع و برخورد با مواردي است كه جديد محسوب مي شود.
جاده چه حسي به شما مي دهد؟
جاده، انتظار مقصد است يا امتداد انتظار مقصد. خيلي راز انگيز است. حس غريبي دارد.جاده هرنوعش كه باشد خوب است چه در كوير كه تا چشم كار مي كند اين امتداد وجود دارد و به يك نقطه ختم مي شود و چه در جاده اي جنگلي كه چند قدم بعد در پشت يك پيچي پنهان مي شود. هر كدام از اين جاده ها حس خوبي به انسان مي دهد. در كوير ناخودآگاه جاده به شما صبركردن را ياد مي دهد و در حين اين راه است كه مي توان تا دور دست ها هم حدس زد. امتداد راه، به شما فكر كردن وصبر كردن مي آموزد . در همان جاده اي هم كه تا چند متر بعد در دل پيچي پنهان مي شود شما دقت نظر، توجه و احتياط را مي آموزيد كه بازهم براي پيمودن اين جاده بايد صبر را پيشه خود سازيد..در هر صورت جاده وصل مبدأ ومقصد است به اين خاطر اين يكي از زيبايي هاي سفر و درك همان جاده است.
سفر در يك جاده ناشناخته را دوست داريد يا جاده اي كه از قبل مي دانيد در آن چه چيزي انتظار شما را مي كشد؟
فكر مي كنم چون زندگي يك بار اتفاق مي افتد بديهي است كه هرقدر اين جاده ناشناخته تر باشد هيجان انگيزتر است. اما آدم بايد بداند مقصدش كجاست. از آنجايي كه من در كودكي در جايي زندگي كرده ام كه پر از كوه، دشت، جنگل و دريا بوده است به آن جاده ها بيشتر عادت دارم و به جاده هاي صحرايي خيلي عادت ندارم. هميشه دوست دارم جاده در چند قدمي  پنهان شود و من بروم تا دوباره جاده را كشف كنم. پس از آن دوباره در پيچي ديگر گم شود براي كشفي ديگر. اما اين به اين معنا نيست كه شما انتهاي جاده را ندانيد. من دوست دارم بدانم به كجا مي روم ولي جاده اي كه طي مي كنم دفعه اولي باشد كه طي مي كنم.
معمولا با چه وسيله اي به سفر مي رويد؟
بستگي به راه دارد. يك وقت هايي پياده و يك وقت هايي با ماشين.
پياده كجا رفتيد؟
خيلي جاها. من سالي چندبار به جايي سفر مي كنم كه مجبورم چند ساعت پياده بروم وچون رياضتي در آن است و صبر لازم دارد و يك هيجان، اين سفر را خيلي دوست دارم. وقتي توي جنگل پياده مي رويد به روح جنگل نزديك مي شويد. من فكر مي كنم طبيعت روح دارد. دريا روح دارد. بايد زبان اين نشانه ها را ياد گرفت. اگر ياد بگيريد معمولا خيلي در زندگي به شما كمك مي كند.
درسي كه شما از جنگل فراگرفته ايد؟
مدعي اين نيستم كه خيلي چيزها ياد گرفتم ،بلكه مي روم كه ياد بگيرم، ولي جنگل به من حداقل چيزي كه مي دهد آرامش، تفكر، طراحي براي زندگي و نشاط فكري است.
تاكنون با اتوبوس به سفر رفته ايد؟
بله دوران دانشجويي، اول راه خوابم مي برد و آخر راه من را بيدار مي كردندچون هميشه فرصت استراحتم را در راه قرار مي دادم. البته خوب اين راه براي من تكراري بود. يك جوري برنامه ريزي مي كردم كه استراحتم در اين زمان بيشتر بود. اما در راهي كه برايم تازگي دارد استراحت نمي كنم و سعي مي كنم از تازه ها لذت ببرم.
بهترين سفري كه رفتيد؟
سفرهاي خوب خيلي زياد دارم. به اقصي نقاط ايران و اكثر كشورهاي آسيايي و اروپايي مثل انگليس، آلمان، سوئد، بلژيك، كره، ژاپن، هند، مالزي، تركيه، قبرس، سنگاپور، سوئيس،اسپانيا، و… رفته ام. خوبي سفر اين است كه شما وقتي به مكان جديدي سفر مي كنيد، خيلي چيزهاي جديد ياد مي گيريد. فرهنگ، زبان، حتي لهجه هاي مختلف، شيوه معيشت، آداب و رسوم. نحوه نگرش و تفكر به زندگي. هر قومي براي خودش سبكي دارد درست مثل موسيقي. موسيقي راك، جاز و.... آدم ها هم براي خودشان سبك زندگي دارند. اگر شما اين تجربيات را در زندگي بكارببريد، خيلي به موفقيت نزديك مي شويد. همه زندگي ما انسان ها يك تعقيب و گريز در تجربه است. تجربه در خوانندگي، در نوازندگي، كار تنظيم و تجربه پزشكي. تلاش مي كنيم در پس تجربيات زندگي خودمان را راحت تر كنيم. وقتي كه شما به يك شهر يا روستايي مي رويد ناخودآگاه يك چيزهايي براي شما جديد جلوه مي كند حالا اعم از چشم انداز تا نحوه حرف زدن،تفكر، سلام و احوالپرسي و اين به شما اجازه بازنگري در زندگي را مي دهد.
بهترين چيزي كه از سفر ياد گرفتيد؟
فكر مي كنم... خيلي چيزها ياد گرفتم. كلا سفر شيرين است. گاهي شرايط سختي در سفر پيش مي آيد كه به تلخي مي گذرد بعدها كه به آن نگاه مي كنيد مي بينيد كه آن لحظه هم شيرين بوده است. اصلا خاطره هرقدر به عمرش اضافه مي شود از تلخيش كاسته مي شود. البته اين به ديدگاه شما هم بستگي دارد. وقتي ديدگاه مثبتي داشته باشيد به اين نتيجه مي رسيد. من خودم هر خاطره اي از سفر را به خاطرم مي آورم برايم شيرين و جالب است. لحظه جا ماندن از پرواز ، فكر كردن به اين لحظه كه شما بايد ۲۴ ساعت منتظر يك پرواز درسفرهاي مختلف باشيد. يا اينكه بعضي وقت ها، شما۲۴ ساعت با خورشيد حركت كرده ايد و ۲۴ ساعت روز را احساس كرده ايد يا ۲۴ ساعت مدام جاده را پيموده ايد. با شب سفر را آغاز كرده ايد و ۲۴ ساعت يا كمتر يك مسير را طي كرده ايد و همه اش شب بوده است. اينها خيلي جالب است يك سري قضايا خيلي جالب است و اينكه اگر آدم در آسمان به آسمان فكر كند شايد فكر واقعي تر باشد. مهم نگاه آدم است. لازم نيست براي ياد گرفتن چيزي، به چين سفر كنيم. اگر در همين سفر روزانه اي كه از منزل به محل كار مي رويم چشمانمان را باز كنيم، هزاران نكته را در طول سفر ياد مي گيريم. خيلي ها در طول سفر چشمشان چشم دلشان را مي بندد و دوست دارند در مقصد چشمانشان را بگشايند در صورتي كه بخش اعظمي از سفر در مسير اتفاق مي افتد. مقصد شبيه مبدأ است. اما راه و نقاط مختلف راه نه شبيه به مقصد است نه مبدأ. شما ممكن است يك محصل باشيد و روزها از منزل به مدرسه برويد. كافي است با چشمان باز در احوال ديگران تفكر كني بينديشي و ياد بگيري و گيرنده ات را براي دريافت باز بگذاري. خيلي ها هميشه خسته اند و بي حوصله هميشه نگران مقصد هستند. در مبدا هميشه اشتياق دارند زودتر به مقصد برسند در مقصد دلشان تنگ مي شود براي مبدا. به نظرم آدم بايد درلحظه خودش شنا كند و غوطه بخورد. در دقيقه ديگري نباشد و در همان دقيقه باشد كه هست. اگر اين طوري نباشد خب معلوم است كه چيزي دريافت نمي كند. چون هيچ وقت هيچ جايي نيست كه بايد باشد.
بهترين چيزي را كه دركوله سفر مي گذاريد؟
انديشه؛ آدم بايد در سفر انديشه اش، هوشش، ذكاوت و درايتش را با خود ببرد. دراين صورت همه چيز را با خودش برده است.
رفيق سفر؟
خيلي مهم است. نداشتن رفيق بهتر از داشتن رفيقي است كه لحظات شما را تلخ كند. هميشه به اعضاي گروه گفته ام گزاف ترين قيمت ها، قيمت و تاوان بدخلقي يك همسفر را دادن است و هيچ ضرري بيش از اين سنگين نيست كه لحظه اي بدون دليل به تلخي سپري شود. فكر مي كنم تمام زندگي آن چيزي است كه مولوي مي گويد :«اين جهان كوه است و فعل ما ندا/ سوي ما آيد نداها را صدا»
در سفر هم همين است، اگر لبخند بزني به تو لبخند مي زند و اگر سخت بگيري سخت مي گيرد. حتي در لحظات سخت سفر، چون خود روح سفر را دوست داشتم به آن لبخند زده ام و هميشه هم لبخند ديده ام.